Wie kennis vermeerdert...
Deze tekst uit het bijbelboek Prediker schoot mij vandaag door de gedachten. Ik besef dat de context waartegen ik dit citaat plaats wel heel anders is dan de Prediker bedoelde...
Dit citaat kwam bij namelijk naar boven toen wij elkaar vanmorgen - als crisisteam - informeerden over het beeld van onze gemeente in deze coronacrisis. Dan komt alles samen. Dan hoor ik wat er allemaal gebeurt op de gebieden van zorg, welzijn, economie, openbare orde & veiligheid en hoe het staat met onze eigen organisatie.
Met die vermeerdering van kennis, vermeerdert ook mijn smart. We lijden gemeenschappelijk, maar we lijden ook individueel. Wat ik zie, kan geen enkele bestuurder onberoerd laten. Vanuit die emotie en vanuit dat gevoel nemen we beslissingen om deze crisis op zowel maatschappelijk als economisch gebied om te buigen. Dat doen we hier in de gemeente Nunspeet en dat doet het kabinet in Den Haag. Ik kan u nu al zeggen dat daarbij beslissingen genomen gaan worden (of die al genomen zijn), die niet goed zijn. Dat kan niet anders. Dit is echt een unieke en ongekende situatie. Het zou een illusie zijn te denken dat in de aanpak van zoiets geen fouten gemaakt worden.
Maar wat mij opvalt is dat ik in de samenleving een grote eensgezindheid zie. Maatregelen worden geaccepteerd en in verreweg de meeste gevallen nagekomen. Ondanks alles brengt het ons ook weer bij elkaar. In dat kader is het ook mooi om te zien hoe onze gemeenteraad gezamenlijk een open brief heeft verzonden aan alle inwoners van onze gemeente. Zij beseffen dat er belangrijkere dingen zijn dan politiek. Dat kenmerkt onze raad.
In Den Haag kunnen ze daar een voorbeeld aan nemen. Daar zie ik toch dat er partijen zijn die over de rug van deze crisis heen politiek willen voeren en een makkelijk oordeel hebben over mannen en vrouwen die zich een slag in de rondte werken. Opnieuw kan een groot deel van de Tweede Kamer een voorbeeld nemen aan de samenleving. Tuurlijk moeten de controlerende taken worden uitgevoerd, maar zet het nu wel in het juiste perspectief. Elk uur dat een minister in de Tweede Kamer moet verschijnen (vijf grote debatten in vier weken tijd) kan hij/zij niet besteden aan de daadwerkelijke aanpak van deze crisis. Laten we er op vertrouwen dat zij - en die honderden ambtenaren - dit ook doen vanuit het gevoel wat ik hierboven heb proberen weer te geven: uit bewogenheid!
